در کلبه ما رونق اگر نیست صفا هست
نظر به پاره ایی از مسائل تا اطلاع ثانوی دایی مطلب نخواهد زد
ممکن است دایی به خانه جدید نقل مکان نماید
چنانچه این کار را کردم حتما آدرس جدیدم رو به شما ها اطلاع خواهم داد
تا بعد
يکي از بزرگترين سوء برداشتهايي که تو يه رابطه دو نفره پيش مياد و خيلي ها هم دچارش ميشن اينه:
اگه دو نفر عاشق هم باشند، پس رابطه خيلي خوبي هم مي تونن باهم برقرار کنند يا عشق براي ادامه يه رابطه يا زندگي مشترک کافيه.
براي برقرار کردن يه ارتباط خوب اين راهها وجود داره:
- اولين قدم براي رسيدن به اين هدف، ايجاد لغتنامه (ديکشنري) مشترک بين دون نفره. بديهيه که دو نفر که يک رابطه رو شروع ميکنن هر کدوم شخصيت هاي متفاوتي دارن و براي خودشون يک انسان منحصر به فردي هستند. اگر اين مساله رو به عنوان يک اصل بپذيريم، بايد قبول کنيم که هر کدوم فرهنگ لغات خودشون رو دارن که خيلي وقتا باعث ميشه برداشتهاشون از يک لغت، رفتار و حتي حرکت مشترک متفاوت باشه. همين مساله که در واقع باعث سوءتفاهم میشه، خيلي اوقات باعث تبدیل به مشکلی واقعي ميشه.
يه مثال خيلي ساده ميزنم، ممکنه شما تو خانواده اي بزرگ شدين که با برادر يا خواهرتون خيلي راحت و صميمي هستين. مثلا" عبارت "برو بابا" رو خيلي تو حرفاي روزمرتون به کار ميبرين. وقتي وارد يه رابطه جديد ميشين، کافيه طرف مقابل براي تعارف و يا ابراز پشيماني حرفي رو به شما بزنه که شما در جواب بگين "برو بابا". براي کسي که تو خانواده اي بزرگ شده که روابط خيلي تعريف شده است، ممکنه اين عبارت خيلي سنگين بياد و بهش بر بخوره.
اما چطوري ميشه لغتنامه همديگرو شناخت و يه لغتنامه مشترک درست کرد؟ يکي از راههاش صحب کردن و پرسيدنه. بايد دو نفري که مي خوان يه رابطه رو ادامه بدن و طولاني مدتش کنن، دائم باهم حرف بزنن، به حرفهاي همديگه توجه کنن و تعارف رو کنار بگذارن و از هم سوال بپرسن. هر وقت هر کدوم چيزي ناراحتشون کردن، تو يه موقع مناسب دغدغشون رو مطرح کنن. اين کار کار ساده اي نيست اما براي برقراري يه رابطه طولاني مدت ضروريه.
يادمون باشه عشق براي تشکيل و ادامه يه رابطه مشترک لازمه ولي کافي نيست.
ای دل غم دیده حالت به شود دل بد مکن
وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور
دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نرفت
دائماْ یکسان نباشد حال دوران غم مخور
شیر بودن خصلت مردان است و روباه بودن مسلک...
اولین ماه گرد وبلاگم مصادف شد با سپندارمذگان که این را به فال نیک گرفته و چند جمله ایی در این خصوص مینویسم:
درست یکماه پیش در چنین روزی دست به قلم بردم و مطلب نویسی وبلاگی رو شروع کردم
این شروع تصمیمی بود که یکسال قصدش را داشتم ولی تا یکماه قبل عملی نشده بود و باعث و بانی این مسئله سه تااز خواهرزاده های گلم بودند که بر خود واجب میدونم که از انها تشکر نمایم
در این یک ماه خواهرزاده ای بزرگوارم با نظرات ارزنده و راهنماییهای به موقع باعث پیشرفت حقیر در این راه بوده اند
امید دارم بتوانم سالهای سال در کنار همه خواهرزاده هایم باشم و از تجاربشان استفاده کنم
ویک عذر خواهی به تمام بزرگوارانی که تشریف آورده و نظر داده اند بدهکارم بدلیل اینکه نتوانستم به موقع جواب نظرات ارزنده شان را بدهم یا متقابلا به اونها سر بزنم
عذر تقصیر بنده راپذیرا باشید.
سپندارمذگان بر شما مبارک
تا بعد... رخصت
متفاوت باش اما بی تفاوت نه
انسان همان است که خود باور می کند
مهم نیست اگر زمین بخورد٬ مهم دوباره برخاستن است
معاشرت بر دانایی می افزاید ولی تنهایی مکتب نبوغ است
تنها کسانی می توانند از ته دل بخندند که از ته دل گریسته باشند
اگه اونقدر بزرگ بشی که بفهمی از هیچ کسی بزرگتر نیستی ، بردی
به مشکلهایتان بخندید تا همیشه موضوعی برای خندیدن داشته باشید
کاش میشد همه را نادیده گرفت
کاش میشد
یک حرف و تمام:
تا بعد... رخصت
من در اینجا چند نکته در خصوص اعتماد نقل میکنم امیدوارم با این توصیه ها بتوانید به اعتماد برسید:
سعي کنيد، فردي صادق، راستگو، خوشقول، امانتدار، وفادار و منطقي باشيد. اين صفتهاي خوب از شما فردي قابل اعتمادمیسازند
بين يک انسان با انساني ديگر، بايد گرهاي وجود داشته باشد تا آنها بتوانند در کنار هم، با آسايش و اطمينان زندگي کنند. بقاي دوستيها، روابط خانوادگي و زندگي معمولي در اجتماع، در گروي حفظ گرهاي است که اصليترين و ابتداييترين گره براي اجتماعي شدن انسان است و «اعتماد» نام دارد.
اعتماد يعني اطمينان از اينکه طرف مقابل در روابطش با شما، قصد ضربه زدن ندارد. اطمينان از اينکه او نيز شما را دوست دارد. اعتماد يعني رسيدن به شناختي معمولي و معقول درباره ارتباط افراد و تعيين حدود و مرزها براي ايجاد ارتباط.
روابط انسانها با هم، براساس بده و بستان است. لبخند ميزنيد و لبخند ميگيريد؛ غضب ميکنيد و غضب ميبينيد؛ امانت ميدهيد و امانت ميگيريد؛ پول ميدهيد و کتاب ميگيريد. اين بده وبستان دائمي در روابط آدمها، براساس نيازي است که به امکانات همديگر دارند. آنچه ميدهيد، بستگي به درجه اعتماد شما دارد و همين باعث محدود کردن اعتماد ميشود.
امام علي (ع) ميفرمايند: «با دوستان خود آنقدر در دوستي پيش برويد که اگر روزي دشمن شما شدند، افسوس نخوريد. و با دشمنانتان آنقدر دشمني کنيد که اگر روزي دوست شما شدند، راهي براي اين دوستي باقي مانده باشد.»
میگم به نظر شما عاقلانه است زحمت بیهوده بکشیم تا به آنچه الان داریم دست یابیم
بدلیل سفر دوتا از خواهرزاده های گلم چند توصیه گذاشتم که بخونن و حواسشون جمع باشه:
اولين و مهمترين نکته اينه که هيچ توالتی توالت خونه خود آدم نميشه
هيچ غذايی مطمئن تر از غذای خونه نيست! گفته باشم! يه موقع نريد يه جايی غذا بخوريد که بعدش مجبور بشين تا يه هفته رخت خوابتون رو کنار توالت پهن کنيد!!!
اگه شده با دماغتون آب بخوريد بخوريد! ولیاز ليوان کس ديگه استفاده نکنين!
بعضی وقتا پول غذا،بستنی يا هر چیز ديگه ای که میخورید رو شما حساب کنيد که بعداً پشت سرتون نگن طرف آويزون بود!
نماز رو حتماً بخونين! چون شکسته ست! به نفعتونه! اگه يه موقع درحين سفر رفتين اون دنيا سر پل سراج(ببخشيد صراط) يقه تون رو نگيرن!
الکی واسه هرچيزی خون خودتون رو کثيف نکنين!
پولاتون رو بذارين توی جيب مطمئنی!
باخودتونيه ملافه و يه رو بالشتی ببريد!آخه ملافهای بعضی از اين هتلها و مسافر خونه ها اينقدر کثيفه که فکر کنم اگه بذاريشون توی آب ِولرم ۱۰ تا بچه ازش متولد ميشه!
اينم دوبيت شعر حُسن ختام اين مطلب:
سفر کردی که از يادم بری ديدی نميشه
آخه عشقه يه دایی با نديدم کم نميشه
